Vedalar genellikle soğuk, keskin ve derin izler bırakan bir bıçak gibidir. İnsan, her veda ettiğinde ruhundan bir parçayı ardında bırakır. Ama belki de bazı vedalar, bir buluşmanın sessizce yazılmış önsözüdür. Edebiyat, işte bu noktada devreye girer. Çünkü ayrılıkları bile güzelleştirmek onun işidir.
Aşkın, kelimelerin büyüsüyle yeniden doğduğu bir sanat dalıdır edebiyat. Aşk orada sözcüklerle dans eder, gözyaşları dize dize akar ve suskunluklar bile bir anlam taşır. Kalem, aşığın dilini, kırıklıkların sırrını, vuslatın özlemini anlatmak için öne çıkar. İnsanın en derin hisleri, bazen bir şiirin kıvrımlarında, bazen bir romanın satır aralarında saklanır. Ve belki de ayrılıklar, sadece birer cümle arası boşluğudur; yeni bir paragrafla kaldığı yerden devam edecek olan bir hikayenin nefes alışı gibi...
Aşk, edebiyatın en köklü temalarından biridir. Aşıklar Romeo ve Juliet gibi, Leyla ve Mecnun gibi, birbirlerine kavuşamadan efsane olurlar. Edebiyat bazen onlara ölümsüzlük bahşeder; bazen de bir ayrılığı, bir vuslat kadar kıymetli kılar. Kavuşamamak, bazen aşkın kendisini bile geride bırakacak kadar büyük bir hikayeye dönüşür.
Belki bir gün bir şiirin içinde rastlaşırız…
Bu, umut dolu bir veda cümlesidir. Çünkü edebiyat, vedalara bile bir buluşma ihtimali yerleştirir. Bir şiirin ıssız bir köşesinde, bir romanın kayıp sayfasında ya da belki de bir mektubun son satırında birbirini bekleyen iki ruhun hikayesini yazmaktan asla yorulmaz.
Sevdiğiniz birini kaybettiyseniz, belki de henüz onun hikayesinin sonuna gelmemişsinizdir. Edebiyat bize şunu fısıldar: "Kelimeler bitmedikçe, hikayeler de bitmez." Ve aşk, bitti sanıldığı anda bile bir yerlerde yaşamaya devam eder.
O halde, belki bir gün bir şiirin içinde rastlaşmak umuduyla...